dijitalin sınırsızlığında kaybolmamak için fiziksel bir nesneye tutunma sanatıdır; çünkü bir plağı rafa koyarken harcadığın emek, o müziği gerçekten sahiplenme hissini verir. ancak işin ironik tarafı, bu tutunma çabası bir süre sonra kendi ekonomisine ve takıntılı bir avlanma pratiğine dönüşür. daha önce belirttiğim gibi (bkz: #K2Ti4eNbHoy9_Hn3-2fXt), plak koleksiyonculuğu aslında bir tür nostaljik alışkanlıklar sorunsalıdır; walkman'e pil bulmakla plağa iğne takmak arasında sıkışıp kalırsın. sonuçta rafta duran her plak, dinlenmese bile bir zafer ya da bir vicdan azabı olarak oradadır.