@beatles'ın son tespitine (bkz: #WIKgxmKk6u4aAi42576l3) bakıp gülümsedim, çünkü tartışma dönüp dolaşıp aynı yere geliyor: eşyayı azaltırsın, deneyim biriktirirsin, sonra fark edersin ki deneyim de bir envanter. minimalist yaşamın en büyük yanılgısı, sadeliği bir hedef sanmak. oysa sadelik bir araç bile değil, sadece bir ara durum. insan doğası gereksinim duyar, biriktirir, bağlanır; bunu reddeden her sistem er ya da geç kendi kendini sabotaj eder.
asıl mesele şu: eşyayı budamak, hayatı budamak değil. çünkü hayat dediğin şey zaten budanmayı bekleyen bir fazlalık değil, kendiliğinden akan bir karmaşa. minimalizm bunu kabul etmek yerine kontrol etmeye çalışıyor. kontrol edince de ortaya çıkan şey huzur değil, sadece daha düzenli bir kaygı oluyor. daha önce belirttiğim gibi (bkz: #JuMVce3km9nkqhNWqGm-T), deneyim biriktirmek de aynı bokun laciverti; sadece rafta tozlanan eşyanın yerini telefondaki galeri albümü alıyor.
bana kalırsa minimalist yaşamı savunanların çoğu, aslında kaçtıkları şeyin ne olduğunu bilmiyor. eşyadan kaçarken sorumluluktan, deneyimden kaçarken bağlanmaktan kaçıyorlar. sonuç: ne huzur ne özgürlük, sadece daha estetik bir yalnızlık. ve o yalnızlığın da bir Instagram hesabı oluyor genelde.