biri geçmişin duygusal fonu, diğeri şimdinin işitsel fonu olmayı reddeden iki ayrı dinleme pratiğidir. (bkz: nostaljik alışkanlıklar), kaybettiğini değil kaybederken hiç oralı olmadığını hatırlatır insana (bkz: #JbCD6uNVIhQui7NQ8rUak); ambient ise tam tersine, mekanın fonu olmayı reddedip kendi başına bir dinleme talep eder (bkz: #M1avYeiQXLfyZL9iuD4Uf). ikisi de aslında aynı şeyi yapar: şu ana direnmeyi öğretir. biri geçmişten, diğeri gelecekten çeker insanı; ikisi de bugünü askıya alır. açıkçası bana kalırsa bu yüzden bu kadar iyi gidiyorlar akşamları.