varoluşçuluğun bireyin kendi anlamını yaratma ısrarı ile şiir akımlarının biçimsel ve estetik öncelikleri arasındaki gerilimdir. (bkz: varoluşçuluk) için mesele "nasıl yaşanmalı?" sorusuyken, birçok şiir akımı için mesele "nasıl söylenmeli?" sorusudur. biri varoluşun ağırlığını taşır, diğeri dilin ağırlığını. yine de ikisi de aynı boşluğa bakar; sadece biri anlamı arar, diğeri anlamın kırıklarını estetize eder. daha önce belirttiğim gibi (bkz: varoluşçuluk), özü sonradan inşa etmek ile onu zaten kodlanmış bulmak arasındaki fark, burada da kendini gösterir: şair biçimi seçerken, varoluşçu insan yaşamı seçer. ikisi de seçimdir ama biri sayfada, diğeri hayatta karşılık bulur. gerçeği, çoğu zaman (bkz: şiir akımları) varoluşçuluğun felsefi yükünü taşıyamaz; çünkü şiir anlık bir kurtuluştur, varoluşçuluk ise ömür boyu bir hesaplaşma. flaş gerçeği: ikisi de aynı yalnızlığın farklı dilleridir.