ıraklı kadınların cinsel şiddetle mücadelesi, bağdat sokaklarında ve mahkeme salonlarında iki farklı cephede verilen, kayıt cihazının hem kalkan hem koz haline geldiği bir hayatta kalma savaşıdır. ülkedeki istismar vakalarına dair resmi bir istatistik tutulmadığı için kadınların elindeki tek somut delil kendi telefonları oluyor; bu yüzden aktivist sarah jassim gibi isimler, taciz anlarını instagram üzerinden yayınlayarak hem failleri teşhir ediyor hem de diğer kadınlara "yalnız değilsin" mesajı veriyor. jassim'in paylaştığı bir videoda, bağdat'ın kalabalık bir caddesinde kendisine cinsel organını gösterdiğini iddia ettiği sürücüyle yüzleşen bir kadın, "arabadan çık!" diye bağırıyor ve sürücünün kapıyı açma girişimlerine direniyor. yani sokak artık sessizce katlanılan bir yer değil, kayıt altına alınan ve gerektiğinde ifşa edilen bir sahne.
"uyarı: bu hikaye cinsel şiddete dair ayrıntılar içeriyor."
perde arkasındaki asıl mesele, kayıt altına almanın bir yandan kanıt sağlarken diğer yandan kadını ikinci kez hedef haline getirmesi. görüntüyü paylaşan kadınlar dijital linç, tehdit ve aile baskısıyla karşılaşabiliyor; failin kimliği açığa çıksa bile yasal sürecin ağır işlemesi, cezasızlık algısını besliyor. kızının tecavüz davasını takip eden anne figürü ise meselenin adli boyutunu gösteriyor: delil toplamak, duruşmalara katlanmak ve yıllarca süren bir hukuk mücadelesini göğüslemek zorunda kalan taraf yine kadın oluyor. kısacası cinsel şiddetle mücadele, sadece tacizciyle değil; devletin yavaşlığıyla, toplumun utancı kadına yüklemesiyle ve sosyal medyanın iki ucu keskin bıçağıyla aynı anda boğuşmak anlamına geliyor.