izleyici, kurguyu kendisine yapılmış bir hakaret sayıp sanatçıdan acı belgesi ister; sanki illüzyon ancak gerçek bir yarayla mühürlenince değer kazanır. ruby'nin dediği gibi film zaten bir illüzyondur, peki o zaman neden hâlâ sanatçının odasından otobiyografi faturası kesiyoruz?