sabah 8'de metrobüse binip kendini bir aksiyon filminin figüranı gibi hissetmektir; ne kapı kapanır ne de umutlar. (bkz: ofis hayatı klişeleri sorunsalı) entry'sinde anlattığım o masum "günaydın"ların gerçeği aslında burada yazılı: kimse kimseye günaydın demiyor, herkes sadece bir sonraki durakta nefes almayı hesaplıyor.