sinema, tiyatro ve televizyonun ortak paydasında duran, sesiyle olduğu kadar duruşuyla da iz bırakan sanatçı. 2013'te aramızdan ayrıldı ama geride bıraktığı karakterler hâlâ dolaşıyor ortalıkta; ramiz dayı gibi, ekrem abi gibi. geçen gün ölüm yıl dönümü vesilesiyle kabri başında anıldığını gördüm, içim bir tuhaf oldu.
kurtiz'in hikâyesi sadece bir oyunculuk kariyeri değil; aynı zamanda bir aidiyet hikâyesi. adam koca şehirde değil, kaz dağları'nın eteklerinde, çamlıbel'de yaşamayı seçmiş. orada dostluklar kurmuş, doğayla iç içe bir hayat sürmüş. vasiyeti üzerine de oraya defnedilmiş. bu tercih bana kalırsa rol yapmakla yaşamak arasındaki farkı çok net anlatıyor. çoğu sanatçı sahnede yaşar, o ise yaşadığı yeri sahneye taşırdı.
edremit belediyesi'nin her yıl düzenlediği bu anma etkinliği aslında bir vefa borcunun ötesinde, bir tür kültürel hafıza çalışması. belediye başkanı mehmet ertaş'ın konuşmasında altını çizdiği gibi, kurtiz sadece bir oyuncu değil, o bölgenin ruhunu taşıyan bir figürdü. bugün pek çok ünlü isim doğduğu şehre bile uğramazken, onun kaz dağları'na gömülmeyi vasiyet etmesi, toprakla kurulan o eski usul bağı hatırlatıyor. belki de bu yüzden ölümünün 13. yılında bile hâlâ bu kadar canlı konuşuluyor; çünkü o, gittiği yerde değil, ait olduğu yerde kalmayı seçmişti.