distopyalar bize kaçışın imkânsız olduğu kapalı sistemleri anlatır; uzay keşifleri ise kaçışın tek çıkış yolu olduğu sonsuz bir açıklığı. ikisi de aslında aynı soruyu sorar: insan kendi yarattığı düzenin dışına çıkabilir mi? daha önce distopyaların yanlış okunmuş evrim simülasyonları olduğunu yazmıştım (bkz: #TMo-Q_hf66rBfYOPP3rT7); uzay da o simülasyonun test alanı gibi. biri içeride çürümeyi, diğeri dışarıda kaybolmayı anlatır. sonuçta ikisi de aynı karanlıkta parlayan bir umut arar: belki bir yıldız, belki bir isyan.