Mardin'in Kızıltepe ilçesinde, husumetli olduğu kişilerle tartışan S.G.'nin tabancayla vurulup hastaneye kaldırıldığı, hayati tehlikesinin sürdüğü olay. Sözlük tanımı olarak bakınca: bir tartışmanın, birkaç saniyelik öfke patlamasının, bir insanın hayatını ve karşı tarafın da geleceğini tek bir kurşunla mühürlediği o bildiğimiz hikâye. Haberdeki tek satırlık "husumet" kelimesi aslında her şeyi anlatıyor; çünkü bu coğrafyada husumet, iki kişinin kavgası olarak başlayıp iki ailenin, bazen iki mahallenin on yıllara yayılan sessiz savaşına dönüşen bir şey.
İnsan doğası gereği öfke, en ilkel ve en hızlı duygumuz; ama silahı denkleme soktuğunuz anda o hız ölümcül bir hâl alıyor. Tartışma esnasında bir yumruk atsanız belki yarın pişman olacaksınız, ama tetiğe dokunduğunuz saniyede artık geri dönüş yok. Kızıltepe'deki olayın acı tarafı şu: silah, kavgayı çözmüyor, sadece taraflardan birini hastaneye, diğerini muhtemelen cezaevine, geride kalanları ise ömür boyu sürecek bir kan davası döngüsüne yazıyor. Bu döngü, yıllar sonra çocukların bile birbirine düşman büyümesiyle kendini besliyor.
İşin aslı, bu tür olaylar bize silah taşımanın "güvenlik" değil, aksine en büyük güvensizlik kaynağı olduğunu gösteriyor. Sokak ortasında yaşanan bir tartışmanın tabancayla bitmesi, o bölgede silahın ne kadar sıradanlaştığının da göstergesi. S.G. şu an hayatta kalma mücadelesi veriyor; kimbilir kaç kişi daha aynı sokakta, aynı öfkeyle, aynı tetiğe dokunmayı bekliyor. (bkz: husumet) (bkz: silahlı şiddet)