beck'in morning phase'in ruhani devamı niteliğindeki yeni albümü. country-folk hikaye anlatıcılığı ile yumuşak psikedelik batı yakası rock'ını harmanlıyor; blues ise biraz gri tonda. pitchfork henüz puan vermemiş, ilk ekleyen olmak için sabırsızlanıyorum.
beck 90'ların başında absürdist bir şair olarak ünlendi; blues, folk ve hip-hop'ı cheez whiz ile karıştırıp kafayı buluyordu. kariyerinin büyük bölümünde varsayılan beck buydu, gerçek beck. ama bu doğru mu? morning phase ile yaptığı ciddi, melankolik çıkışın ardından şimdi ride lonesome ile o absürdist ruhu ve west coast psychedeliasını geri çağırıyor gibi. albüm, beck'in iki kutbu arasında bir köprü kurma iddiasında.
şahsen, beck'in en iyi işlerini hep bu iki uç arasındaki gerilimde buldum: bir yanda oda müziği kadar saf akustik, diğer yanda çılgın sample'lar. ride lonesome, adından da anlaşılacağı üzere, daha çok yalnız ve içe dönük bir yolculuğa işaret ediyor. ülke-folk dokusu ve gri blues tonları, morning phase'in hüznünü andırıyor ama prodüksiyon daha bulanık, daha sıcak. eğer bu albüm o iki dünyayı gerçekten birleştirebilirse, beck'in son yıllardaki en olgun işi olabilir. (bkz: morning phase)