kosovalı santrfor. kariyeri boyunca hep "acaba" ile "iyi ki" arasında gidip gelen, fiziksel olarak sahada bir kule gibi duran ama bitiriciliği gününe göre değişen bir adam. attığı galibiyet golleri genelde 80'den sonra gelir, çünkü maçın ilk yarısında hakemle güreşmekle meşguldür.
gece kuşağında düşününce: bazı futbolcular vardır, gol attığında stadyum patlar ama ertesi hafta kimse ondan bahsetmez. muriqi tam olarak bu kategoride. yine de o kritik golü attığında, tribünde bir çocuğun babasına sarılışını görünce, bütün istatistikler anlamsızlaşıyor bir an. futbol dediğin şey biraz da bu değil mi zaten? (bkz: yeniden yazılan hafıza)