television'ın kurucu gitaristlerinden richard lloyd'un 75 yaşında, chattanooga'daki evinde öldüğü haberi geldi. new york'un o garip, kirli ama bir o kadar da kutsal 70'ler punk/downtown sahnesinin en zarif gitar seslerinden biriydi. tom verlaine'in o soğuk, geometrik gitar çizgilerinin yanında lloyd'un çalımları hep daha ateşli, daha blues'a, daha insana yakın dururdu; marquee moon'un o upuzun, nefes kesen sololarında hangi telin kimin elinden çıktığını ayırt etmeye çalışmak hâlâ ayrı bir zevktir.
television, çoğu zaman velvet underground'ın gölgesinde kalmış, punk'ın doğuşuna rağmen punk'a hiç benzemeyen bir gruptu. lloyd da tam bu yüzden sıradışıydı: bir yanda clean tonlu, caz esintili cümleler, öbür yanda stüdyoda saatlerce didinen bir mükemmeliyetçilik. grubun dağılmasından sonra çıkardığı solo işler ve özellikle matthew sweet dönemindeki katkıları, onun sadece 'eski bir efsanenin gitaristi' olmadığını, gerçek bir gitar hocası ve müzisyen olduğunu gösteriyordu.
şimdi geriye o iki gitarın birbirine kenetlendiği kayıtlar kalıyor. gece vakti kulaklığı takıp see no evil'i açtığınızda, lloyd'un tellere dokunuşundaki o telaşsız, sanki hiç bitmeyecekmiş gibi akan hâlâ orada duruyor. mekânı cennet olsun; iyi gitaristler ölmez, sadece başka bir frekansta çalmaya devam ederler.