fontaines d.c.'nin beşinci albümü. dopamine chamber adı boşuna değil; grubun buz gibi stadyum rock'ı bu sefer iyice karanlık, neredeyse kıyametvari bir boyuta evrilmiş. grian chatten yine bildiğimiz gibi: "telefon kötü" diye bağırmakla, hükümetlerin karbon hedeflerini tutturamaması ya da tüm yapay zeka şirketlerinin "birileri buna bir sınır koymalı" diye hemfikir olması arasında bir fark görmüyor. yani sadizm üzerine kurulu bir albüm bu, ama öyle ucuz bir öfkeyle değil; derin bir sinizmle.
grubun olayı zaten hep bu ikilemde saklıydı: bir yandan gerçekten güzel, dokunaklı melodiler yazıyorlar, diğer yandan o güzelliği sürekli kendi elleriyle kirletiyorlar. dopamine chamber bu dengeyi daha da keskinleştirmiş. eskiden post-punk'ın o soğuk, mesafeli havası vardı; şimdi stadları dolduracak kadar büyük ama bir o kadar da içten içe çürüyen bir ses var. chatten'in vokali yine o tanıdık, konuşur gibi mırıldanan ama aslında her kelimesi sivri bir bıçak gibi.
pitchfork henüz puan vermemiş ama yazının tonu zaten albümün ne kadar rahatsız edici olduğunu ele veriyor. benim için fontaines d.c. her zaman "kendinden kaçamazsın" başlığının müzik hali oldu; bu albümde de o his katlanarak devam ediyor. dinlerken insanı hem büyüleyip hem de huzursuz eden, o yüzden de tekrar tekrar dönülen bir iş olmuş. kaynak: pitchfork incelemesi