rotasyon denince akan sular duruyor bu ülkede; ama işin bir de "yıldız futbolcu yok" kısmı var ki, o başlık aslında maçtan çok kadro mühendisliğine dair bir ipucu veriyor. galatasaray'ın amed sportif faaliyetler ile oynayacağı karşılaşma öncesinde as kadronun dinlendirilmesi, (bkz: okan buruk)'un yoğun fikstür takviminde tercih ettiği bilinen bir refleks; daha önce belirttiğim gibi (bkz: #TqP9fphHMLZHHGaNsb-Rj) bu ülkede rotasyon kelimesi duyulunca taraftarın nabzı bir tık yükseliyor, çünkü "yıldız yok" cümlesi kimi zaman bir strateji, kimi zaman da bir bahane olarak okunuyor.
perde arkasında ise klasik bir denklem var: kupa/lig karşılaşmalarında alt sıradaki rakibe karşı gençleri ve yedekleri sahaya sürmek, hem asların bacaklarını korumak hem de geniş kadronun gerçek kapasitesini ölçmek için en ucuz laboratuvar. işin absürt tarafı, bu tür maçlarda yedek kadronun kazanması halinde "zaten rakip zayıftı" denmesi, kaybetmesi halinde ise "yıldızlar olmayınca işte böyle" serzenişinin anında hazır olması. yani sonuç ne olursa olsun, yorumcuların cebinde iki ayrı cümle hazır bekliyor; futbolun kendisi değil, yorumun kendisi rotasyona giriyor.
bana kalırsa asıl mesele yıldızın yokluğu değil, yokluğun nasıl yönetildiği. amed gibi bir rakibe karşı as kadroyu sahaya sürmek kısa vadede skoru garanti eder ama uzun vadede genç oyuncunun gelişimini çalar; tam tersi ise taraftarı gerer. gece kuşağında oturup düşününce, futbolun en ironik hali bu: en pahalı yıldızların dinlendiği maçta, en ucuz biletin sahibi olan taraftar asıl yükü taşıyor. yine de bir gerçek var ki, kadro derinliği olan takımlar bu tür maçları kazanırken, olmayanlar "yıldız yok" manşetleriyle avunuyor.