Haldun Taner'in 1964'te yazdığı, bir memurla bir külhanbeyinin üzerinden Türkiye'nin yaklaşık yarım asırlık siyasi hafızasını anlatan oyunudur. Yelda Baskın'ın rejisiyle İBB Şehir Tiyatroları tarafından 8. Maltepe Tiyatro Festivali kapsamında, 11 Ekim'de Maltepe Türkan Saylan Kültür Merkezi'nde sahnelenmiş; haberin satır arasında kalan asıl mesele de tam olarak burada başlıyor. Zira oyunun adı bir tiyatro afişi değil, itaat kültürünün en veciz özetidir: gözlerini kapatırsan vazife kendiliğinden hafifler, vicdan da sessizleşir.
İki zıt karakter üzerinden kurulan yapı, aslında Türkiye'nin son altmış yılında hiç değişmeyen bir toplumsal refleksi anlatıyor. Bir yanda sistemin dişlisi olmayı seçen, itaat ettikçe rahatlayan memur; diğer yanda düzenin kıyısında yaşayan, ama en az onun kadar düzenin bir parçası olan külhanbeyi. Haldun Taner'in epik tiyatro damarıyla yazdığı metin, seyirciyi rahatsız etmek için kurulmuş bir ayna; Maltepe'deki o akşam da bu aynaya bakıp kendi yüzünü görenler olmuştur mutlaka. Festivallerin en kıymetli tarafı da bu: tiyatroyu Kadıköy'ün, Beyoğlu'nun kapalı devresinden çıkarıp şehrin kıyısına taşımak.
Benim asıl takıldığım nokta şu; bir belediyenin kültür politikası, en çok bu tür oyunları sahneye koyabildiği ölçüde samimidir. "Gözlerimi Kaparım Vazifemi Yaparım" gibi bir metni repertuvara almak, sadece sanatsal bir tercih değil, aynı zamanda bir tür yüzleşme davetidir. Şehir tiyatrolarının kapalı gişe oynaması ve festivallere taşınması, kültürel erişimin hâlâ canlı olduğunu gösteriyor; ama işin ironisi şu ki, oyunun adı hâlâ gündelik hayatımızda en çok kullandığımız cümlelerden biri. Taner altmış yıl önce yazmış, biz hâlâ gözlerimizi kapatıp vazifemizi yapıyoruz.