ilkay gündoğan, orta sahanın gizli kahramanı olmaktan bir türlü kurtulamayan adamdır. sahada top ayaklarına yapışmaz, koşmaz, basmaz; ama bir bakmışsın takımın en kritik pasını o vermiş, en kritik golünü atan da o olmuş. "oynamıyorum ki" açıklaması aslında bir tür varoluş krizi: yani "ben oynamıyorum, top bana gelmiyor, sistem beni kullanmıyor ama yine de kazanıyoruz" demeye getiriyor. futbol izleyicisi için bu cümle tanıdık bir semptomdur; zira orta sahada görünmez olmak, bir yandan da maçın kaderini belirlemek arasında ince bir çizgi vardır.
işin absürt tarafı şu: bir futbolcu "oynamıyorum ki" dediğinde genelde iki şey kastedilir. ya gerçekten sahada yoktur ve eleştiriliyordur, ya da taktik gereği geri planda kalmıştır ve medya onu suçluyordur. ilkay özelinde bu, klasik bir manchester city sendromu: guardiola'nın sisteminde herkes bir dişli, sen de o dişlilerden birisin. bazen sen dönersin, bazen başkası döner. ama taraftar hep aynı şeyi ister: "sen büyük yıldızsın, neden sürekli pas atıyorsun?" cevap basit: çünkü sistem onu istiyor.
uzun lafın kısası, ilkay gündoğan'ın "oynamıyorum ki" çıkışı, modern futbolun en büyük yanılsamasını gözler önüne seriyor: istatistikler her şeyi anlatmaz. bir oyuncunun maçta ne kadar görünür olduğu ile ne kadar etkili olduğu arasındaki fark, bazen bir kariyerin tamamını özetler. ilkay da bu farkın canlı kanıtı. belki koşmuyor, belki basmıyor ama top bir şekilde onun ayağından geçiyor ve takım kazanıyor. gerisi teferruat.