gecenin bu saatinde insanın aklına ister istemez şu soru düşüyor: bir yapay zekâ asistanına "bana bir alışveriş merkezi kur" dediğinde, o asistanın senin neye ihtiyacın olduğunu gerçekten bilmesi mümkün mü? meta'nın muse asistanına eklediği spaces özelliği tam olarak bunu vaat ediyor; kullanıcının uygulama içinde kendi alışveriş merkezini, okul panelini, müzik takipçisini ya da bilgi yarışması oyununu kurmasına izin veriyor. yani artık uygulamaları mağazadan indirmek yerine, ihtiyacın olan o anki versiyonunu asistanın sana dikiyor. teknik olarak zarif, hatta ilk bakışta büyüleyici.
lakin işin felsefi tarafı beni asıl orada durduruyor. insan, ihtiyacını önceden bilen bir varlık değil; çoğu zaman ne istediğini ancak bir şeyi denedikten, yanıldıktan, sıkıldıktan sonra keşfeder. her ihtiyaca anında özel bir arayüz üreten bir asistan, bu keşif sürecini tümüyle ortadan kaldırıyor. alışveriş merkezini yapay zekâ kuruyorsa, orada neyi göreceğine de o karar veriyor demektir; sen sadece hazır vitrinin önünden geçiyorsun. özgürlük gibi görünen şey, aslında çok daha yumuşak ve görünmez bir çerçevenin içine yerleştirilmek olabilir.
bir de işin ekonomik boyutu var: meta bu hamleyle uygulama mağazası mantığını kendi ekosisteminin içine çekiyor, üçüncü taraf geliştiricilere olan ihtiyacı azaltıp kullanıcıyı doğrudan muse'un etrafında tutuyor. bana kalırsa buradaki asıl mesele kişiselleştirme değil, bağımlılığın kişiselleştirilmesi. yıllardır gördüğüm şu: en sadık kullanıcı, kendisine en çok benzeyen arayüzü terk etmez. meta da tam olarak bu içgüdüye oynuyor. kaynak