resident evil

1996'da shinji mikami'nin yönettiği ilk oyunla doğan, japon korku sinemasının klostrofobik dilini oynanış mekaniklerine tercüme ederek video oyununu bir sanat formu olarak yeniden tanımlayan hayatta kalma-korku serisidir. zombi klişesini tüketmek yerine kaynak yönetimi, sabit kamera açıları ve bilinçli hantal kontrol şemasıyla çaresizliği mekanikleştirmesi, onu türünün kurucu metni yapar; t-serisi virüslerden las plagas'a uzanan biyoterörizm mitolojisi ise kurumsal açgözlülüğün beden üzerindeki yansımasını anlatır.

paul w.s. anderson'dan johannes roberts'a uzanan ve çoğunlukla oyunun ruhunu ıskalayan sinema uyarlamaları tarihine karşılık, zach cregger'in yeni filmine gelen "muhteşem derecede kanlı" ve "gelmiş geçmiş en iyi video oyunu uyarlamalarından biri" yorumları, barbarian'daki tür-üstü gerilim kurgusunu bilen bir yönetmenin işi olarak tesadüf değil. oyunun kendi içinde remake'lerle (re2, re4) yaşadığı yeniden doğuşu sinemaya taşımak, uyarlama sorununun kaynak materyali kopyalamak değil, onun yarattığı duygusal mimariyi görsel dile çevirmek olduğunu gösteriyor. sektör açısından asıl mesele şu: the last of us ve fallout sonrası oyun uyarlamaları artık özür dilemeden var olan bir tür haline geliyor; resident evil bu dalgada hem en eski hem en çok harcanmış marka olduğu için, nihayet hakkını veren bir yorum alması ipuçları kadar sembolik de.