elektronik müzik sahnesinde cinsiyet temsili tartışmasına attack magazine'e verdiği uzun röportajla eğilen isim. kendisinin altını çizdiği nokta şu: "diversity isn't a problem; it can be powerful if you embrace it." yani çeşitliliği bir sorun olarak görmek yerine, doğru kucaklandığında sahneye güç katan bir şey olarak okumak gerekiyor. braines'in en sağlam argümanı ise lineup tartışmalarının çok dar bir çerçevede yapılması: dengeli bir kadro, afiş basılmadan yıllar önce başlıyor. "daha az kadın dj var" mazeretinin de pek tutmadığını söylüyor; çünkü mesele sadece afişteki isim sayısı değil, stüdyoya erişimden mentorluğa, prodüksiyon öğrenmeye kadar uzanan bir boru hattı.
işin aslı, elektronik müzikte temsil tartışması hızlıca kızışan bir mevzu; yorum thread'leri ve paneldeki ses ısırıkları argümanları çarpıtıp asıl konuşulması gereken alanı daraltıyor. braines'in yaklaşımı bu yüzden değerli: tartışmayı "kaç kadın dj var" sayımından çıkarıp, kadınların ve az temsil edilen grupların prodüksiyona, stüdyoya ve sahne arkasındaki karar mekanizmalarına ne kadar erken dahil edildiğine kaydırıyor. afiş bir sonuç, sebep değil.
yıllardır müzik yazan biri olarak söyleyeyim, bu boru hattı meselesi kulüp kültürünün göbeğinde duruyor. bir gence ilk kez deck başına geçme cesaretini veren şey o afişte kendine benzeyen birini görmekse, o afişin arkasındaki yılların emeğini atlamak olmaz. röportajın tamamı şurada: attack magazine. bu arada konu açılmışken, sahnede bu dengeyi gerçekten kuran isimlere kulak vermek lazım; mesela jayda g'nin setleri hem prodüksiyon hem enerji olarak tam bu noktada duruyor.