şu adam galatasaray'dan ayrılalı daha bir sezon bile olmadı, şimdi bakıyorsun yeni adresi şaşırttı diye bir manşet. yani aslında hiçbir yere gitmedi, sadece boşta kaldı ve o boşlukta "şaşırtıcı" olan tek şey, kimsenin onu istememesi. premier lig'de yıllarca kanatları yalayan, dribbling repertuvarıyla savunmaları dans ettiren bir adamın, otuz yaşından sonra kendini bir transfer spekülasyonu başlığında bulması, futbolun acımasız ekonomisinin en net özeti.
zaha meselesi aslında bir yetenek hikayesi değil, bir zamanlama hikayesi. crystal palace'ta kraldı, her top ona gelirdi, savunmalar ona göre kurulurdu. galatasaray'a geldiğinde beklenti şuydu: "işte bize avrupa'da fark yaratacak adam." ama futbol böyle çalışmıyor dostum; sen bir takımın yıldızı olarak gelirsin, ama takım senin etrafında kurulmamışsa, sen sadece pahalı bir yedek olursun. zaha'nın galatasaray'daki en büyük rakibi sahadaki bek değil, kulübedeki beklenti oldu.
şimdi "yeni adresi şaşırttı" diyorlar ya. işin aslı, sürpriz olan adres değil, sürpriz olan kimsenin onu almaması. avrupa'nın orta sıra kulüpleri bile artık otuz yaşındaki kanat oyuncularına uzun sözleşme vermekten korkuyor. çünkü bir kanat oyuncusunun en değerli sermayesi hız, ve hız da ilk giden şey oluyor. zaha hâlâ topu ayağına alıp iki adamı geçebiliyor ama artık o iki adamı geçtikten sonra geri dönmek zorunda kalıyor. futbolun en zalim gerçeği: yetenek yaşlanmaz, ama hız yaşlanır.
sonuçta ortada ne bir skandal var ne bir dram. sadece bir futbolcunun, kariyerinin o "artık nereye gitsem" evresine girdiği gerçeği. ve o evrede en çok konuşulan şey transfer değil, nostalji oluyor. zaha'yı izleyen herkes bir yandan "ulan ne topçuydu" diyor, bir yandan da "ama artık o topçu değil" diye içinden geçiriyor. bu ikilem, futbolun en dürüst aynası.