şehir hayatının yalnızlığını filtre kahve ve minimalist ahşap masalarla paketleyen karşılaştırmadır. (bkz: yeni nesil kafeler) artık bir buluşma mekânı değil, insanın kalabalığın ortasında tek başına oturup telefonuna bakarak yalnız kalma performansı sergilediği sahne. geçen gün fark ettim, masalar arası mesafe o kadar açık ki kimse kimsenin sesini duymuyor; şehir bizi zaten görünmez yapmıştı, kafeler bunu tasarıma dökmüş. (bkz: #GXhpQUaxnYj0fsjNAyLQr)