dünya klasiklerini okuma edimiyle epistemolojik sorgulama arasındaki gerilimi anlatan bir karşılaştırmadır. bir yanda savaş ve barış'ı bitirmiş olmanın verdiği o tuhaf gurur, diğer yanda "bitirdim ama ne anladım?" sorusunun kemirdiği bilgi kuramı. işin aslı şu: klasikler bize dünyayı anlama iddiasıyla gelir ama her biri kendi hakikat rejimini dayatır; epistemoloji ise tam da bu dayatmayı sorgulamamızı ister. (bkz: #SfpR3dYpNyoQDm4D9_9cY) daha önce belirttiğim gibi, klasikleri bitiren değil, bitirdiğini kanıtlamaya çalışan suçlu hissediyor. peki bu durumda okuduğumuzu sandığımız şey gerçekten bilgi mi, yoksa sadece bir performans mı?