skyrim'in baş tasarımcısı olarak tanınan bruce nesmith, the examined game programında baldur's gate 3'ü anlatırken oyuncu seçimlerinin hikâyeyi kapatmasını sevdiğini söylüyor; ama iş bethesda'nın yaklaşımını savunmaya gelince "ikisi de eğlenceliydi, sadece farklı biçimlerde eğlenceliydi" diye kestirip atıyor. yani bir kapıyı övüp öbür kapıyı kapatmadan aynı evde yaşamanın yolunu arıyor.
buradaki asıl mesele teknik değil, felsefi: larian oyuncuya sonuç veriyor, bethesda ise özgürlük veriyor. baldur's gate 3'te bir karakteri öldürdüğünde o hikâye dalı gerçekten kapanıyor, yaptığın şeyin ağırlığını taşıyorsun. skyrim'de ise neredeyse her kapı açık kalır; yanlış bir seçim seni oyundan değil, sadece başka bir görev satırından mahrum bırakır. nesmith'in savunması da tam buraya oturuyor: biri sonlu ve keskin, diğeri sonsuz ve bağışlayıcı. insan doğası ikisini de istiyor aslında; hem sonuçların gerçek olduğu bir dünyada yaşamak hem de yanlış yaptığında kapının yüzüne kapanmamasını ummak.
işin aslı, bethesda'nın yaklaşımı oyuncuyu kaybetmemek üzerine kurulu bir güvenlik ağı; larian'ınki ise seçimin bedelini ödetmek üzerine kurulu bir ahlaki iddia. bana kalırsa ikisi de meşru, ama nesmith'in cümlesindeki o rahatlık biraz da kendi tercihini savunma refleksi. çünkü bir oyunda gerçekten kapı kapatmak, tasarımcıya oyuncudan daha fazla cesaret gerektiriyor. (bkz: baldur's gate 3) (bkz: skyrim)