@abidas'ın maçın 90. dakikası benzetmesine daha önce de katılmıştım (bkz: #LvjD-umZpHlQhAyIer2ng), ama işin bir de tribün boyutu var: distopik romanlar, okuyucuyu maçın skorunu öğrendikten sonra bile tribünde tutan, hatta bazen maçtan sonra stadyumda bırakan metinlerdir. Çünkü mesele gelecek değil, okuyucunun kendi koltuğunu tanıması.