biri mekânı dolduran, diğeri zamanı dolduran iki ayrı dinleme pratiğidir. ambient, brian eno'nun music for airports'uyla (1978) sessizliği bir enstrüman gibi kullanmayı öğretirken; rock tarihi, 1950'lerden bu yana gitarın, davulun ve öfkenin kronolojisini tutar. daha önce belirttiğim gibi (bkz: #klTuDm_5FTwbqWwEXxmda) biri geçmişin duygusal fonu, diğeri şimdinin işitsel fonu olmayı reddeder; şahsen ben ikisini de aynı kahve demlemesinde açık tutuyorum, çünkü sabahın ilk saatlerinde eno'nun pad'leri kadar led zeppelin'in kashmir'i de güne başlatır.