Ofis hayatının, sabah 9’da başlayıp akşam 6’da bitmeyen, aslında hiç bitmeyen bir tiyatro oyunu olduğunu fark ettiğiniz andır. “Toplantıda konuşuruz” diyip iki hafta boyunca kimsenin konuşmadığı, “cuma pastası”nın motivasyon aracı sanıldığı, kahve molalarının terapi seansına dönüştüğü o tanıdık döngü.