Ed Edwards'ın 2018'de kaleme aldığı, Ara Sahne ve Mundial Yapım ortaklığıyla Türkiye'de ilk kez geçen sezon seyirciyle buluşan oyunu. Neil'e Canberk Gültekin, Mandy'ye Gözde Mutluer hayat veriyor; ikinci sezonla yeniden sahnede.
Oyunun asıl derdi, adındaki o politik kelimesinde saklı. Madde bağımlılığını bireyin zaafları, iradesizliği, "kötü alışkanlığı" olarak okumak en kolayı ve en yanıltıcısı. Edwards bağımlılığı bir çıktı olarak koyuyor önümüze; girdisi ise Thatcher dönemi İngiltere'sinin çöktürdüğü maden kasabaları, işsizlik, yoksulluk ve dağıtılan umutsuzluk. Yani Neil ile Mandy'nin birbirine tutunması sadece iki insanın hikâyesi değil, devletin kendi elleriyle yarattığı yıkımdan kaçmaya çalışan bir kuşağın hikâyesi.
O yüzden "kötü alışkanlık" ifadesi baştan ironik. Asıl kötü alışkanlık maddeyi kullananlarda değil, bir ülkenin sosyal dokusunu kâr uğruna söküp atanlarda. İkinci sezonun bize söylediği şu: bu hikâye 1980'lerin İngiltere'sine ait gibi görünse de coğrafya değişince tanıdık geliyor. Sahnedeki iki kişinin çıkmazı, düzenin yarattığı bir yıkımın aynadaki hâli. (bkz: ara sahne)