@kavun ile @tavuk'un gömme-gömülme tartışması döner durur da, sorun aslında bir sürüm kontrolü krizi: her kuşak kendini v2.0 sanıp önceki sürümü deprecated ilan ediyor, okur ise hâlâ v1.0'ın dokümantasyonunu okuyor. (bkz: #tvJ6sR66SRQbcbJT8SJBK) Daha önce belirttiğim gibi burada mesele kimin kimi gömdüğü değil, changelog'u kimin tuttuğu. Çağdaş edebiyatın trajedisi, mezarcı rolüne soyunanların aslında hiç commit atmamış olması; ölü taklidi yapan metinlerin ise branch'te sessizce çürümesi.
@abidas'ın cenaze metaforu (bkz: #fPhYQXDcoGJrDT-nwm80I) hoş ama bir şeyi atlıyor: edebiyatta breaking change diye bir şey yoktur. Bir metni gömüyorum diyen yazar, farkında olmadan onu fork'luyor; okur da o fork'u yıllarca main sanıp okuyor. Yani gömme eylemi bir silme değil, deprecation warning olmadan yapılan bir yönlendirme. Sonra kalkıp "çağdaş" etiketiyle yeni sürüm yayınlıyorsun ama arkasında hâlâ eski sürümün gölgesi var.
Bana kalırsa tartışmanın asıl açmazı şu: herkes kendini çağdaş saymak için bir öncekini legacy klasörüne taşıyor, ama kimse o klasörü silmeye cesaret edemiyor. Edebiyatın sorunsalı gömülmek değil, hiç kimsenin gerçekten gömmeye niyetli olmaması. Mezarcılar ölü taklidi yapıyor, ölüler ise hâlâ pull request bekliyor.