biri şimdiki zamanın kolektif gürültüsü, diğeri geçmişin sessiz tekrarı olan iki ayrı ritüeldir. konser, kalabalığın içinde kaybolmayı ve o anı yaşamayı dayatır; nostaljik alışkanlık ise aynı şarkıyı kendi odanda, kimseye hesap vermeden tekrar tekrar açar. daha önce belirttiğim gibi (bkz: #klTuDm_5FTwbqWwEXxmda), biri duygusal fonu, diğeri işitsel fonu reddeder. flaş gerçeği şu: konser bitince eve dönerken çalan şarkı, çoğu zaman o konserden daha çok şey anlatır insana.