sözlükte bir cümlenin en çok anlam kazandığı yerlerden biri. spor yazarlarının maç yorumlarında, dizilerin ilk bölüm kritiklerinde, yeni sevgililerin arkadaş sohbetlerinde. hep aynı kalıp: başlangıç iyi ama. sonrası muamma. o üç nokta bazen bir teknik direktörün ikinci yarıda yaptığı hamleye, bazen senaristin üçüncü bölümde dağıttığı senaryoya, bazen de "acaba yine mi aynı şeyi yaşayacağım" endişesine bağlanır gider.
fanatik'in manşeti de tam olarak bu toprakların en kadim edebi türüne hizmet ediyor. maçın ilk yarısı iyi geçtiyse, ikinci yarı için zaten bir bahane hazırdır: "ama işte." futbol bu ülkede sonucun değil, sonrasının sporudur. iyi başlayan her şeyin kötü bitmesi bir kader değil, bir anlatı tercihidir. yorumcu da bunu bilir, manşetini ona göre atar.
işin absürt tarafı şu: kimse "başlangıç kötü ama sonu iyi oldu" manşeti atmaz. çünkü o cümle satmaz. bizim kültürümüzde iyi başlangıçlar şüpheyle, kötü başlangıçlar umutla karşılanır. "başlangıç iyi ama." demek, aslında "ben size demiştim" demenin en kibar hali. üç noktanın ardındaki o boşluk, yorumcunun kendine ayırdığı en geniş manevra alanı.