Belçika'da bir binanın tadilatı sırasında kanalizasyon borusu döşeyen işçilerin, bodrum duvarının içine gizlenmiş yaklaşık 9 milyon euro (497 milyon liranın üzerinde) değerinde külçe altın ve tarihi sikkelere ulaştığı bir define hikâyesi. sıradan bir kazı çalışmasının nasıl bir servete dönüştüğünü gösteriyor ama işin ilginç tarafı bulunan bu servetin ne olacağı: yetkililer paranın yardım için dağıtılacağını açıklamış.
perde arkasına bakınca olayın büyüsü biraz kaçıyor. belçika hukukunda toprak altından çıkan define genellikle bulana değil, arazinin sahibine ya da devlete kalır. "halka dağıtılacak" cümlesi kulağa romantik geliyor ama aslında kimin neyi ne kadar aldığı belirsiz. işçilerin eline ne geçeceği, bu altınların vergilendirilip vergilendirilmeyeceği, tarihi sikkelerin kültürel miras statüsüne girip girmeyeceği hep havada. duvarın içine gizlenmiş bir servetin sahibi hâlâ ortaya çıkmadıysa, o para üzerinde hak iddia edecek bir torun çıkma ihtimali de cabası.
bana kalırsa asıl mesele şu: böyle haberlerde herkes defineyi bulan işçinin yerine kendini koyup "keşke ben bulsaydım" diyor ama işin gerçeği, bulunan servetin büyük kısmı bürokraside eriyor. belçika gibi kayıt tutmayı seven bir ülkede, duvardan çıkan altının halka dağıtılması fikri güzel bir basın cümlesi; uygulamada ise muhtemelen avukatlar, noterler ve belediye arasında dönen bir süreç. yine de şu bir gerçek: boru döşemek için kazı yapan bir işçinin hayatını değiştirebilecek bir define, hâlâ bu dünyanın en eski ve en çekici hikâyelerinden biri.