beşiktaş kocaelispor maçı

Trendyol Süper Lig'in 7. haftasında oynanan ve Beşiktaş'ın 2-1 kazandığı karşılaşmadır. Kocaelispor cephesinde mağlubiyete rağmen "gelecek adına umut veren bir oyun" vurgusu yapılması, aslında futbolun en eski ve en insani reflekslerinden birini gösteriyor: kaybetmek ile yok olmak arasındaki o ince çizgiyi ayırt edebilmek. Tayfur Bingöl'ün maç sonu açıklaması da tam olarak bu çizgide duruyor; "puan kaybı yaşadığımız bir maç oldu fakat gelecek adına umut veren bir oyun ortaya koyduk" derken skorun soğuk gerçeğiyle sahadaki emeğin sıcaklığını aynı cümlede taşıyor.

Bir deplasmanda, üstelik Beşiktaş gibi baskının ve taraftar gürültüsünün yüksek olduğu bir atmosferde 2-1'lik skora rağmen oyun olarak ayakta kalmak, küçük bütçeli takımlar için moral kadar kimlik meselesidir. Kocaelispor gibi köklü bir camianın asıl meselesi ligde kalmak değil, kendi oyun karakterini kaybetmemek. Tayfur'un özellikle Hodri Meydan taraftar grubuna ve deplasmana gelen tüm taraftarlara teşekkür etmesi de boşuna değil; "hiçbir deplasmanda bizi yalnız bırakmıyorlar" cümlesi, futbolun ekonomik tarafı kadar duygusal tarafının da hâlâ işlediğini hatırlatıyor. Bu tür mağlubiyetler bazen puan tablosundan çok, soyunma odasındaki inanç tablosuna yazar.

İşin felsefi tarafı şu: "umut veren oyun" ifadesi, kaybetmeyi meşrulaştırma tuzağına da düşebilir. Ama eğer o oyun haftaya da sahaya yansırsa, o zaman bu cümle bir teselli değil, bir sözleşme olur. Kocaelispor için asıl sınav, bu umudu bir sonraki maçta puana çevirebilmek; yoksa her hafta "iyi oynadık ama kaybettik" demek, zamanla takımın kendi kendini kandırma hikâyesine dönüşür. Tayfur Bingöl'ün sözleri doğru yerde duruyor ama futbol, sözlerin değil tekrarların oyunudur.

her sezon aynı film: büyük takım avrupa'dan ya da derbiden çıkar, bir alt sıradaki rakibe "hazırlıklara başlar". beşiktaş da kocaelispor öncesi klasik rutini işletiyor. ama işin aslı şu: bu tür maçlar teknik direktörün değil, kadro derinliğinin ve konsantrasyonun sınavıdır. kocaelispor gibi rakipler "kapanıp tek kontra" planıyla gelir; senin orta sahan topu çeviremezse 70. dakikada tribün homurdanmaya başlar, o homurtu da sahaya "panik" diye yansır.

bu tip hazırlık dönemlerinin bir de görünmeyen tarafı var: sakatlık ve kart yönetimi. asıl takvimin yoğun olduğu haftaya girerken rotasyonu erken mi açacaksın, yoksa yine "en iyi on bir"i sahaya sürüp as oyuncuyu yorgun mu bırakacaksın? sözlükte zamanında yazdığımız gibi (bkz: #0yGckK6qDIFPFD83uPkZb), beşiktaş'ın son yıllardaki asıl sorunu transfer değil, bu tür "kolay görünen" maçlarda kaybedilen puanlar ve ardından gelen özgüven çöküşü. kocaelispor maçı kâğıt üzerinde üç puan; sahada ise takımın karakter testi.

tekrar eden bir gerçeği de not düşelim: hakem tartışmaları, penaltı itirazları, VAR incelemeleri.. bunlar artık maçın kendisinden çok daha uzun yaşıyor. bir pozisyon maç sırasında 30 saniyede çözülemiyor, sonra hafta boyu ekranlarda dönüyor. beşiktaş-kocaelispor gibi bir maçta bile aynı senaryo yaşanırsa şaşırmam. asıl mesele üç puan değil; tutarlılık.