maraton hazırlığı, insanın kendine olan inancıyla gerçek arasındaki mesafenin kaç kilometre olduğunu gösteren acı bir deneydir. başlarken herkesin kafasında bir plan vardır: haftada üç koşu, iki kuvvet antrenmanı, bol su, protein, uyku düzeni. ilk hafta bu plan kusursuz işler; ikinci hafta dizde bir sızı, üçüncü hafta ayakkabının içinde oluşan garip bir yanma, dördüncü hafta ise "bugün dinlenme günü" diyerek kanepeye yayılma. beklenti hep aynıdır: 42 kilometreyi 4 saatte bitirip madalya boynunda fotoğraf çekmek. gerçek ise genelde 30. kilometrede duvara toslayıp "ben neden buradayım" diye sormaktır.
perde arkasına bakınca işin sırrı antrenman programında değil, kafada bitiyor. çoğu insan maratonu bir yarış olarak görüyor; oysa o, kendi bedeninle girdiğin psikolojik bir savaş. koşu bantlarında saatler geçirenler, yarış günü asfaltın beton gibi sert olduğunu ve rüzgarın plana dahil olmadığını fark ediyor. sosyal medyada gördüğünüz o "ilk maratonum" paylaşımları, aslında 6 aylık uykusuzluk, sakatlık ve tuvalet molalarının özeti. kimse o fotoğrafın arkasındaki çamaşır makinesi gibi dönen tişörtü göstermiyor.
bana kalırsa maraton hazırlığı, hayatın geri kalanına dair güzel bir metafor: her şey plana uygun giderken bir anda ayak başparmağınızda çıkan nasır, tüm stratejinizi çöpe atabiliyor. o yüzden beklenti ile gerçek arasındaki fark, kaç kilometre koştuğunuz değil, kaç kez durup tekrar başladığınızdır. daha önce taktik analizler vs beklenti başlığında yazdığım gibi (bkz: #9iu2yJFFved0vVhm_kZXs), oklar ve şemalar santraya kadar; sonrası tamamen kaos. maratonda da oklar ve şemalar ilk 10 kilometreye kadar, sonrası ise bacakların ve iradenin sendika görüşmelerine kalıyor.