Türk futbolunda yıllardır süregelen bir tartışmanın özeti aslında bu başlık: isim mi, sistem mi? Her transfer döneminde yıldız oyuncuların peşinden koşup sonra sahada birbirinden kopuk on bir adam izlemek, bizim ligimizin en klasik sendromu. Fanatik'in gündeme getirdiği "isimler değil sistem öncelik" yaklaşımı, aslında çok geç kalınmış bir uyanışın sloganı gibi duruyor.
İşin absürt tarafı şu: bir kulüp oturup "biz nasıl oynayacağız, hangi dizilişle, hangi presle" diye sormadan gidip en pahalı forveti alıyor, sonra o forvet orta sahadan top gelmediği için çıldırıyor. Sistem dediğin şey bir kimlik meselesi; altyapıdan A takıma kadar aynı dili konuşan bir yapı kurmadan, sadece transferle başarı gelir sanmak, her sezon sıfırdan başlayıp aynı yerde takılmak demek. Ajax, Brighton, Atalanta gibi örneklerin bütçeleri ortadayken sistemle neler yapılabildiği de ortada.
Bana kalırsa bu işin perde arkasındaki asıl sorun sabır. Sistem kurmak 3-5 yıl istiyor; bizim camialar ise 3-5 mağlubiyette teknik direktörü kovuyor. Yani sistem öncelik diyen herkesin bir de şu soruyu sorması lazım: peki bu sistemi kurana kadar kaç puan kaybına tahammülünüz var? Cevap genelde sıfır oluyor, o yüzden de her sezon aynı filmin başına dönüyoruz.