her olimpiyat döneminde aynı filmi baştan izliyoruz: madalya gelir, ekranlarda bir milli gurur dalgası, iki gün sonra kimse halterin veya okçuluğun adını hatırlamaz. amatör branşların gerçeği şu ki bu ülkede spor, sonuç odaklı bir tüketim nesnesi; süreç kimsenin umurunda değil. zamanında yazdığımız gibi (bkz: #m5twHkkRd71AVvMOkBMb1), herkes "altyapıya yatırım şart" der ama altyapı maçına bilet alan çıkmaz. beklenti tarafında ise herkes kendini spor bilimci sanıyor; "şu çocuk yetenekli" diyen amca, o çocuğun haftada kaç antrenman yaptığını, ailesinin kaç kuruş harcadığını, salonun kaloriferinin yanıp yanmadığını bilmez.
perde arkası ise tam bir bütçe trajedisi. amatör denilen branşlarda sporcu, milli takım formasını giyer ama yol parasını cebinden öder; madalya kazanır, ödülü bir ay sonra gelir; sponsor bulur, o sponsor da "görünürlük" ister. yani sistem sporcudan hem sonuç hem sabır bekler, karşılığında ona sadece bir duygusal tatmin verir. bu yüzden beklenti ile gerçek arasındaki makas her sene biraz daha açılır: halk "neden madalya yok" der, sporcu "salon yok" der, federasyon "kaynak yok" der, kimse de "peki bu iş nasıl dönecek" diye sormaz.
bana kalırsa olay şu ki amatör branşların gerçek sorunu görünmezlik: televizyonda yayınlanmadığı için yok sayılıyor, yok sayıldığı için yatırım almıyor, yatırım almadığı için de başarı tesadüfe kalıyor. beklenti tarafında ise herkes bir gizli cevher peşinde; oysa cevher madenin kendisinde değil, o madeni kazacak sabırda. kısacası bu ülkede amatör spor, sevilen ama beslenmeyen bir çocuk gibi: herkes sever, kimse doyurmaz.