siyasetin en yorucu tarafı, insanın dün kapıda karşıladığı ismi bugün arşivden çıkarmak zorunda kalmasıdır. kemal kılıçdaroğlu'nun izmir büyükşehir belediye başkanı cemil tugay hakkında "özel raporlar arşivde" demesi, aslında bir belge açıklaması değil; yirmi yıllık bir hafızanın, kırılmış bir güvenin ve siyasetin kendi kendini temize çekme refleksinin ilanıdır.
bir insanı partiye kazandıran irade ile onu kapı dışarı eden irade aynı elden çıkınca, ortaya kalan şey ilkeli bir tasfiye değil, sadece iktidarın kendini koruma içgüdüsüdür. "ak parti'ye hizmet edecek, olmaz" cümlesi kulağa bir ilke gibi geliyor ama işin aslı şu ki, bugün "hizmet eder" denen adam yarın aynı masada "bizim adamımız" diye anılabilir; siyasetin en eski klasiğidir bu.
gerçeği şu: raporlar arşivde durur, peki ya onları yazan ellerin vicdanı nerede duruyor?