edın dzeko'nun bosna hersek milli takımı formasını giydiği dönemin kapanışıdır. 39 yaşına merdiven dayamış bir santrforun milli takımı bırakma kararı, aslında futbolun en acımasız gerçeğiyle yüzleşmektir: bacaklar bir yere kadar taşıyor, gurur ise hep aynı yerde duruyor. dzeko gibi bir ismin vedası, sadece bir oyuncunun emekliliği değil; küçük bir ülkenin futbol hafızasının en parlak sayfasının kapanması demek.
bosna hersek gibi nüfusu 3.5 milyonu bile bulmayan bir ülkenin yetiştirdiği en büyük futbolcu olmak, istatistikten öte bir anlam taşır. dzeko yıllarca wolfsburg, manchester city, roma ve inter gibi devlerde oynadı ama milli takımda oynarken hep o küçük ülkenin omuzlarında taşıdığı yükü hissetti. 2014 dünya kupası'na katılan ilk ve tek bosna kadrosunun santrforu olması, ülkesi için bir dünya kupası golü atan ilk oyuncu olması.. bunlar istatistik değil, bir milletin kolektif hafızasına kazınmış anlar.
veda kararının zamanlaması ise ayrı bir parantezi hak ediyor. 39 yaşında, inter'de hâlâ gol atarken milli takımı bırakmak, aslında "ben artık sadece kulübüme odaklanayım" demenin centilmen bir yolu. ama işin duygusal tarafı şu: bosna hersek taraftarı için dzeko sadece bir futbolcu değil, savaş sonrası yeniden ayağa kalkan bir ülkenin sahada koşan umuduydu. o formayı çıkarırken belki de bir nesil, çocukluğunun son kahramanını uğurluyor.