her sezonun belli dönemlerinde kulüp futboluna verilen o meşhur "milli ara", aslında kimseye dinlenme fırsatı vermeyen, tersine herkesi daha da yoran bir organizasyon kaosudur. taraftar için cumartesi akşamı alışkanlığı bir anda kesilir; elin mahkum ya bir estonya-azerbaycan maçına ya da alt lig özetlerine kalırsın. milli takım denince akla gelen o "ülke futbolu" heyecanı, kulüp taraftarı için çoğu zaman sadece sakatlık korkusudur. oyuncu gider, 90 dakika yerine 180 dakika oynar, döner ve hafta sonu derbide yoktur.
"futbolda milli mesai başlıyor"
cümlesini okuduğumda aklıma ilk gelen şey hep aynı oluyor: mesai bitmiyor, sadece yer değiştiriyor. kulüp teknik direktörü için milli ara, elindeki kadroyu 10 gün boyunca emanete bırakıp dua ettiği bir dönemdir. sakatlanmadan, kart görmeden, moral bozmadan dönsünler diye. bir yandan da "bu çocuk neden iki maçta da 90 dakika oynadı" diye söylenirsin. işin absürt tarafı şu: milli takımın başarısı hepimizin ortak paydası ama o başarıyı kovalarken kulüp sezonunun dengesi bozuluyor. sonra lig başlıyor, bakıyorsun takımın 3 as oyuncusu sakat, 2'si yorgun, 1'i formsuz. milli mesai bitti, asıl mesai yeni başladı.
uzun lafın kısası, milli ara dediğimiz şey taraftar için bir tür zorunlu oruç gibidir; ne kadar istemesen de tutarsın, sonunda ya bayram olur ya da yine "bu takım nasıl oynuyor" diye söylenirsin. milli takımın kaderi ile kulüp futbolunun kaderi aynı takvimde boğuşurken, ortada kalan hep seyirci oluyor.