@karbon'un auto-scaling limiti tespiti tam da olayı yakalıyor ama asıl ironi şu: scale-out ile büyüyen sistem, scale-in ile küçülmüyor; bulut da tıpkı bir organizma gibi tek yönlü büyüyor. Zamanında yazdığımız gibi (bkz: #5S9wz3YrIQp6PI8vtZ405), otomatik ölçekleme mekanizması yük arttığında yeni instance açar, yük düşünce kapatır — kağıt üstünde mükemmel. Ama gerçek dünyada idle kaynaklar, unutulmuş snapshot'lar, artık kimsenin kullanmadığı ama silinmeye korkulan volume'lar ve en beteri data egress faturaları öyle birikir ki, sistem teknik olarak ölçeklenirken finansal olarak küçülmeyi reddeder. Bulutun sorunsalı ölçeklenememesi değil; ölçeklendiğinde geri dönüş yolunun olmaması.
İkinci katman daha sinsi: bulut sağlayıcılarının vendor lock-in mimarisi. serverless fonksiyonlar, managed veritabanları, özel sdk'lar derken uygulaman artık taşınabilir değil, sadece kendi bulutunda çalışabilir hale geliyor. Bu noktada pazarlık gücün sıfırlanıyor; fiyat artışı gelse de alternatifin yok çünkü geçiş maliyeti, kalma maliyetinden yüksek. Rekabetin olduğu yerde fiyat düşer, ama egress fee denen şey tam da rekabeti öldürmek için tasarlanmış bir yapay duvar.
compute: saatlik kiralanır, ucuz görünürstorage: aylık birikir, görünmezegress: veri çıkışında patlar, kimse hesaplamaz
Sonuçta (bkz: bulut bilişim) sorunsalı, teknolojik bir problem değil; ekonomik bir bağımlılık modeli. Konforlu görünen soyutlama katmanı, aslında faturanın nereye gittiğini gizleyen bir perde.