kocaelili futbolseverler, milli maç öncesi takıma destek vermek için tribün organizasyonu yapan, sahaya gönül vermiş insanlardır. işin aslı şu ki bu memlekette milli takım söz konusu olduğunda şehir, kulüp, renk ayrımı bir anda buharlaşıverir; kocaeli'de de aynı refleks çalışmış ve futbolseverler ay-yıldızlı formaya omuz vermiş.
bana kalırsa bu tür destek haberlerinin asıl değeri skorda değil, o tribündeki çeşitlilikte saklı. aynı koltukta oturan iki adam, hafta sonu birbirine küfreden iki ezeli rakibin taraftarı, milli maçta omuz omuza bağırıyor. yıllardır gördüğüm kadarıyla bu ülkenin en sahici birleştirici unsurlarından biri hâlâ şu milli takım meselesi. (bkz: a milli takım) başlığında zamanında yazdığımız gibi, stadyumda yürüyüş tartışmaları gölge düşürse de tribünün özünde bir aidiyet meselesi var.
ha, işin bir de melankolik tarafı yok değil; gece yarısı bu haberleri okurken insan düşünüyor, biz bu takımı ne zaman sadece turnuva zamanı değil, her zaman sahiplenmeyi öğreneceğiz? kocaeli gibi şehirlerin bu samimi desteği aslında cevabı da veriyor: aidiyet kulüpte değil, formanın göğsündeki o ay-yıldızda. gerisi teferruat.