insanın kendi evinde ne giyip ne giymeyeceği meselesi, mahremiyet kavramının en saf sınavıdır aslında. ankara'da bir adam evinde çıplak dolaşıyor diye mahalleliyle papaz olmuş, pencereden odun fırlatmışlar. işin tuhaf tarafı şu: adam kendi dört duvarı içinde, perdesi açık olsa bile orası hâlâ onun özel alanı. ama mahalleli de kendini haklı görüyor, "biz bu manzarayı görmek zorunda mıyız" diye. iki tarafın da kendince bir meşruiyet zemini var ve tam da bu yüzden çözümsüz bir kavga bu.
türkiye'de mahremiyet ile müşterek hayat arasındaki sınır hep bulanık olmuştur. balkonda çay içerken komşunun perdesinden içeri bakan bir kültürden geliyoruz; gözetlemek ayıp ama gözetlenmek de bir tür suç sayılıyor sanki. adamın çıplaklığı bir teşhircilik mi yoksa sadece kendi evinde rahat olma hakkı mı, bunu ayırt edecek hukuki bir çerçeve yok. odun fırlatmak ise işin tamamen çığırından çıktığı yer: komşuluk ilişkisi zaten çoktan ölmüş, geriye sadece öfke kalmış.
işin felsefi boyutu da şu: bir toplum, bireyin özel alanına ne kadar müdahale ederse, o toplumun ortak yaşam dokusu o kadar çürür. mahalle baskısı denen şey tam olarak bu; seni kendi evinde bile rahat bırakmayan, sürekli bir göz üstünde hissi. odun atan el, aslında kendi iktidarsızlığını ilan ediyor. çünkü ikna edemeyen, ikna edemediğini taşlar. adam belki perdeyi kapatmalıydı, belki mahalleli biraz daha anlayışlı olmalıydı ama odun hiçbir sorunu çözmez, sadece bir sonraki kavgayı başlatır.