Türk futbolunda yumruk atmanın maliyeti, sarı kart görmenin maliyetinden düşük olduğu sürece bu tartışma her sezon başa saracak. TRTSpor'un "yumruklar şu ana kadar cezasız kaldı" tespiti aslında tek bir olayın değil, sistemik bir ihmalin özeti. Sahada atılan yumruk, tribünde patlayan biber gazı, koridorda birbirine giren yöneticiler. Hepsinin ortak noktası aynı: ceza ya gecikiyor ya sembolik kalıyor ya da hiç gelmiyor.
İşin absürt tarafı şu: futbolun kendi kuralları içinde en ufak itirazda kartlar havada uçuşurken, fiziksel şiddet söz konusu olduğunda nedense bir "delil yetersizliği" veya "görüntü kalitesi" mazereti devreye giriyor. Disiplin kurullarının hızı, VAR'ın pozisyon inceleme hızıyla yarışamıyor bile. Sonuçta cezasızlık, bir sonraki yumruğun davetiyesi oluyor; çünkü ceza almayan davranış, tekrarlanmaya davet demektir.
Bana kalırsa mesele sadece hakemlerin veya kurulların cesareti değil, kulüplerin "bizim çocuk yapmaz" refleksi. Şiddeti kınayan açıklamalar geliyor ama failin arkasında duruluyor; sonra da "neden ceza gelmiyor" diye soruluyor. Cezasızlık kültürü, futbolda en çok kanıksanan ve en çok konuşulan ama en az çözülen başlık olarak yerini koruyor.